Το Θέατρο ΘΕΜΕΛΙΟ
πάντα σε δημιουργική ετοιμότητα
ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των καιρών
με παραστάσεις που έχουν σαν στόχο τους την έντεχνη ψυχαγωγία του κοινού.
Με γνώμονα την σωστή και αισθητικά έγκυρη και έγκαιρη θεατρική έκφραση
επιλέγει και παρουσιάζει παραστάσεις
που πάντα έχουν κάτι να πουν
και να αγγίξουν τις ψυχές
των αληθινά θεατρόφιλων.
Το να παιχτούνε οι «Βάκχες» στις Μυκήνες είναι από μόνο του ένα καλλιτεχνικό γεγονός
Το να παιχτούνε οι «Βάκχες» στις Μυκήνες είναι από μόνο του ένα καλλιτεχνικό γεγονός, η σημασία του όμως μεγαλώνει όταν παραγωγός της παράστασης είναι μια Δραματική Σχολή και οι ηθοποιοί που συμμετέχουν στη διανομή είναι μαθητές και απόφοιτοι της .
Με σοβαρές ανεπάρκειες μπαίνουν τα παιδιά στις δραματικές σχολές, με παραπλανημένες προθέσεις ακολουθούν τις σπουδές τους και με εξ ίσου σοβαρές ελλείψεις αποφοιτούν. Ωκεανός απέραντος οι γνώσεις, τεχνικές και θεωρητικές, γύρω απ’ το θέατρο. Τι να προλάβουν να διδαχθούν στα τρία χρόνια που διαρκούν οι σπουδές; Υπάρχουν ωστόσο κάποιες μεθοδεύσεις που έρχονται και καλύπτουν με τρόπο ουσιαστικό τα κενά και τα χάσματα. Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου ποιες άλλες σχολές πραγματοποιούν την απολύτως εποικοδομητική μέθοδο εφαρμογής. Να διεκπεραιώνουν δηλαδή το εργαστήριο και να φθάνουν στη σκηνική πράξη. Ξέρω όμως την πρώτη διδάξασα κι αυτή είναι ασφαλώς η σχολή του Θεάτρου Τέχνης που από πολύ νωρίς χρησιμοποιούσε σπουδαστές της στις θεατρικές παραγωγές που ανέβαζε, είτε στις χειμερινές της σκηνές, είτε στις καλοκαιρινές διοργανώσεις που συμμετείχε.
Δεν είναι απαραίτητο να επεκταθούμε περισσότερο σε προλόγους όταν ο στόχος μας είναι η φετινή παραγωγή της δραματικής σχολής «Θεμέλιο» και συγκεκριμένα οι «Βάκχες» του Ευριπίδη. Σκοπός μου είναι να σπρώξω το γεγονός στην επιφάνεια των πληροφοριών για να αποτελέσει παράδειγμα και λύση πολλαπλών ζητημάτων. Μια λύση δημιουργική, πρακτική, επιμορφωτική, πολύτιμη για τις σχολές, για τους ηθοποιούς, για το θέατρο. Με μαθητές της σχολής και με απόφοιτους της, απόφοιτους παλαιούς και πρόσφατους, και με επί κεφαλής τις τρεις δυναμικές γυναικείες παρουσίες που ηγούνται του «Θεμέλιου», την Τζωτζώ Ζάρπα, (σκηνοθεσία) την Έντα Δημοπούλου (σκηνογραφία- κοστούμια) και την Νερίνα Ζάρπα (χορογραφία) και δώδεκα ηθοποιούς, οι «Βάκχες» είναι προγραμματισμένες να κάνουν πρεμιέρα στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών. Ιδού ένα παράδειγμα προς μίμηση και οι άλλες σχολές ας το βάλουν στις προοπτικές τους.
Δεν χρειάζεται να αναλυθεί η εκπαιδευτική ωφελιμότητα του εγχειρήματος. Οι μαθητές και οι νεόκοποι ηθοποιοί , φετινοί η περυσινοί απόφοιτοι, παίρνουν το βάφτισμα της σκηνής και μάλιστα σ’ ένα είδος που δυστυχώς διδάσκεται σε πολύ λίγες σχολές. Κάποιοι απ’ αυτούς τους μαθητές, ανάλογα με τα προσόντα τους, έρχονται σε επαφή με τους μεγάλους τραγικούς ρόλους. Μπαίνουν παράλληλα και στο επαγγελματικό δοκιμαστήριο διότι η συμμετοχή τους είναι επαγγελματική και αμείβεται . Αυτό ελαφρώνει το βάρος των διδάκτρων. Δεν ξέρω αν στη συγκεκριμένη περίπτωση η Σχολή θα έχει οικονομικό όφελος, δυνητικά όμως οι θεατρικές παραγωγές στα πλαίσια εκπαιδευτικών εφαρμογών, μπορούν να αποτελέσουν μια πηγή προσόδων σε μια εποχή που όλα δυσκολεύουν. Δεν πρέπει να αγνοηθεί μια επίσης σπουδαία παράμετρος. Η απουσία κερδοσκοπίας, γεγονός που εξασφαλίζει την προσφορά φτηνών παραστάσεων.
Όταν φύγει απ’ τη μέση ο επιχειρηματίας και τα πολυέξοδα γραφεία παραγωγής και προώθησης, οι υπερτροφικές απαιτήσεις των σταρ και οι δαπανηρές και περιττές κατασκευές, τότε μπορεί να απολαμβάνει ο κόσμος καλό θέατρο, όχι γκλαμουράτο αλλά ουσιαστικό και οι οργανωτές των εκδηλώσεων, δήμοι και πολιτιστικοί σύλλογοι, θα μπορούν να βάζουν στα προγράμματά τους περισσότερες, φθηνότερες και κατά τεκμήριο δουλειές με νεανικό σφρίγος και καλλιτεχνική ζέση. Υπό την προϋπόθεση βέβαια πως οι σχολές που θα επιδοθούν σ’ αυτές τις δημιουργικές δραστηριότητες θα μεριμνούν για να καλύπτουν όλες τις απαιτήσεις που απαιτεί η εμπλοκή τους, πέραν του εκπαιδευτικού τους ρόλου και με την προσφορά καλλιτεχνικών έργων σε ευρύτερο φάσμα, διότι πλέον η προσφορά αλλά και οι ευθύνες τους μεγαλώνουν. Αν μια τέτοια πολλαπλά σημαντική πρωτοβουλία καταλήγει σε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα μαθητικού επιπέδου, τότε το δώρο είναι άδωρο και η πρωτοβουλία πέφτει στο κενό και ο θεατής επιστρέφει στην εμπιστοσύνη των εμπορικών σχημάτων.